Tevreden

Hoe vaak kun je verkeerd rijden in een tocht die je al vier keer gereden hebt? Zondag 15 mei stond de jaarlijkse Abdijentocht weer op het programma. 125 Eenvoudige trainingskilometers door het ons welbekende, machtige, prachtige, gastvrije Brabantsche land. En hoe moeilijk kan het zijn…? Je start bij Abdij A, rijdt naar Abdij B, stopt onderweg een keer voor een banaan, rijdt terug en neemt een heerlijke LaTrappe. Wie het eindresultaat op Strava bekijkt, ziet echter dat het de Pollentier-trein gelukt is een geheel eigen invulling aan deze tocht te geven. Abdij B hebben we nooit gezien, Abdij A gelukkig wel weer
Dat organisator TCT’93 het ons onnodig moeilijk maakte door de route andersom te plannen, laten we maar onvermeld. Net als het gevloek van onze kopman onderweg, wanneer onze bergkoning ons weer naar een zandweg had geleid of tijdens het aantrekken van zijn professionele Efteling-regencape (foto’s alleen op verzoek). Het zal de vorm van de dag geweest zijn…

Heel anders ging het er een week eerder aan toe tijdens de Maxime Monfort Classic, een geweldige tocht door de mooie Ardennen met genoeg hoogtemeters om als serieuze voorbereiding te kunnen dienen voor de Marmotte. Enkele van de zwaarste Belgische cols werden met speels gemak bedwongen, met dit keer juist een glansrol voor onze kopman, die op onnavolgbare wijze steeds als eerste naar boven soleerde. Al moet wel vermeld worden dat een dag later enkele opmerkelijke bloedwaarden aan het licht kwamen.
Zelfs onze voorzitter draaide dit keer zijn hand niet om voor de 14, 16 en 19 procent van de Wanne, Haussire en Stockeu. Het wordt nog wel eens iets met hem…

Dat onze tijdrijder de laatste col die dag links (of eigenlijk rechts) moest laten liggen, kan maar aan één ding gelegen hebben: een verkeerde schoen! Want hoe vakkundig zijn exclusieve mechaniekers ook mogen zijn, als je twee verschillende maten in één doos verkoopt, kan het niet anders dan dat je daar wekenlang last van houdt. Daar helpen geen zooltjes tegen. En ook geen plaatjesbeschermers…

 

Al met al kunnen we tevreden terugkijken op het eerste deel van onze voorbereiding op de Marmotte. De bergkoning trok er in zijn eentje (…) op uit om voor de negende én tiende keer de Ventoux te beklimmen (in recordtijd deze keer), de wegkapitein voerde zijn gewogen gemiddelde én het aantal hoogtemeters nog even op in zíjn Ardennen, en de rest kweekte koershardheid in Zeeland tijdens een onvergetelijke Koos Moerenhout Classic: 100 Kilometer naar het westen, 100 kilometer naar het oosten en daarna uitpuffen op het plein in Steenbergen onder het genot van geweldige live-muziek…

 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Over de auteur

Fietsen is Wil met de paplepel ingegeven. Zijn ouders hadden namelijk geen rijbewijs. Niet dat Wil daar nou een meedogenloze wielrenner door geworden is. Integendeel, het heeft geresulteerd in een ambitieloze loopbaan die even snel eindigde als hij begon, in de straten rondom zijn ouderlijk huis waar hij op zijn kinder-Peugeootje de knechtenrol – toen al – van idool Johan van der Velde verkoos boven die van kopman Zoetemelk. Tegenwoordig zoekt hij al snel een plekje in de bus op en elk jaar hangt hij wel een keer zijn fiets in de wilgen om 'm er vervolgens weer onder protest uit te halen voor een nieuwe uitdaging. Wil is geestelijk vader van alle grafische Pollentier-uitingen.

Reageer:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *