Schèèfremmuh

De eerste weken van voorbereiding zitten er weer op. Het viel niet altijd mee om gezamenlijke rondjes te plannen. Het weer zat lange tijd niet mee, sommigen hadden ineens geen fiets meer en anderen trainden vooral alleen of zelfs bij een andere ploeg(!!). Toch gaat het niet slecht met Peerke Pollentier. We kunnen constateren dat de helft van onze actieve leden een hagelnieuw ros onder hun kont heeft. En niet één van ouderwets staal, zeg maar… De crisis is echt voorbij.

Dat brengt ons meteen bij het hete hangijzer van deze voorbereiding. Daar waar we het zonder blikken of blozen eens kunnen worden over weer een prachtig nieuw wielershirt, we als nooit tevoren lief en – vooral – leed delen via appelwijverige WhatsApp-groepjes, dreigt de discussie over de nieuwste technologie ons peloton rigoureus in tweeën te splijten.
Schijfremmen. Of zoals onze favoriete mechanieker zegt: “schèèfremmuh”. Als een ware prof met de mooiste spullen was onze buschauffeur de eerste die dit fenomeen in onze equipe introduceerde. Daarna liet uitgerekend onze kopman zich ook omlullen deze klompvoeten op zijn nieuwe fiets te laten monteren. Een hip ja-kamp en een old school nee-kamp tekenden zich af. Peerke Pollentier was toch against modern cycling? Zijn dit de eerste tekenen van een revolutie? We wachten de testresultaten maar eens even af. Als onze kopman straks in de afdeling van de Glandon ineens voorop rijdt, zal de rest snel bijdraaien.

Genoeg over techniek. Terug naar waar het allemaal om gaat in het leven: koersen! De eerste test is al weer achter de rug. Loorberg, Kasteelstraat, Camerig, Vaalserberg, Kruisberg, Eyserbosweg, Fromberg en Keutenberg; we hebben ze ook dit seizoen al weer bijgeschreven op ons lijstje. En de vorm is er al! Alhoewel… nog niet bij iedereen. Want ook in onze kopgroep lijken de bordjes ineens verhangen te zijn…
Het is niet helemaal duidelijk wat onze wegkapitein deze winter uitgevreten heeft. Was het echt alleen die Tacx die ervoor gezorgd heeft dat hij een Ricco-achtige metamorfose heeft ondergaan? Of heeft zijn uitgebreide netwerk in de chemische industrie misschien ook nog een klein rolletje gespeeld…? Feit is dat hij ons het nakijken geeft, gelijk Armstrong in zijn beste jaren. Al bij de eerste hoogtemeter verdwijnt zijn wiebelkont (tegenwoordig: kontje) uit het zicht om pas bovenop weer triomfantelijk tot rust te komen.
En ondertussen staat uitgerekend onze bergkoning volledig geparkeerd. Het is duidelijk dat híj vooral verkéérde hormonen tot zich genomen heeft, deze winter. Misschien dat de geplande hoogtestage ervoor kan zorgen dat zijn ‘focus’ weer op fietsen komt te liggen. Al doet hij er dan wel verstandig aan alleen zijn fiets mee te nemen…

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Over de auteur

Fietsen is Wil met de paplepel ingegeven. Zijn ouders hadden namelijk geen rijbewijs. Niet dat Wil daar nou een meedogenloze wielrenner door geworden is. Integendeel, het heeft geresulteerd in een ambitieloze loopbaan die even snel eindigde als hij begon, in de straten rondom zijn ouderlijk huis waar hij op zijn kinder-Peugeootje de knechtenrol – toen al – van idool Johan van der Velde verkoos boven die van kopman Zoetemelk. Tegenwoordig zoekt hij al snel een plekje in de bus op en elk jaar hangt hij wel een keer zijn fiets in de wilgen om 'm er vervolgens weer onder protest uit te halen voor een nieuwe uitdaging. Wil is geestelijk vader van alle grafische Pollentier-uitingen.

Reageer:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *