Marmotte

Wat. Een. Week!!

De Pollentier-Tourploeg heeft een week lang als God in Frankrijk geleefd. Vriendschap, fietsen, afzien en genieten. Toeleven naar het cyclosportieve hoogtepunt van het Pollentier-bestaan: La Marmotte.

Negen maanden geleden besloten we ons in te schrijven voor een alternatieve versie (zelfde route, maar twee weken later) van deze meest prestigieuze cyclo. Negen maanden Tacxen, stoempen door het Brabantse Land, trainingstochten in de Limburgse heuvels, toertochten in de Ardennen, hoogtestages in de Eifel, discussies over hoogtemeters, percentages, schijfremmen en tandwielen, twijfel, onderschatting, gemakzucht en stress…

Villard-Reculas

In Villard-Reculas werd een basiskamp gevonden. Geheel verzorgd door Tour de Vacance. Ideale locatie voor rode bloedlichaampjes, met fantastische catering en perfecte begeleiding. Hier moest het gebeuren!

Direct na aankomst wist een indrukwekkende eerste confrontatie met ‘de Alp’ – per auto – de euforie nog kort te temperen, maar het onmetelijke enthousiasme van onze wegkapitein sloeg al gauw over op de rest van de ploeg en dus was een eerste trainingstocht snel bedacht: een mooie afdaling naar Allemond, een beklimming van de Col d’Ornon en een afsluitende verkenning van de klim naar Alpe d’Huez – nu per fiets. Goed voor zo’n 1800 hoogtemeters. Genoeg om onze bergkoning opnieuw aan het twijfelen te brengen over zijn ’25’ en om het gezeur van onze voorzitter weer aan te laten zwellen. Helaas ook genoeg om onze kopman te voorzien van het eerste fysieke ongemak aan zijn rug…

Ook een dag later stond een trainingsrondje gepland. Dit keer met perfecte begeleiding van de Tour de Vacance-equipe naar het wintersportoord Les 2 Alpes. Een mooie klim met op de terugweg al een klein stukje van de Marmotte-route. Na een magnifieke afdaling en de afsluitende klim terug naar ons tijdelijke huis, kon de balans van deze laatste trainingsdag rustig opgemaakt worden: ruim 2000 hoogtemeters. Genoeg.
Tijd om eens naar de route van zaterdag te kijken. Hoe rijden we? Waar stoppen we? Wat eten we? En wat staat ons te wachten? De briefing door onze begeleiders kreeg de Pollentier-mannen langzaam stil. Het begon nu echt.
Maar eerst nog even naar het bruisende Bourg d’Oisans voor de viering van de Franse nationale feestdag. Het afsluitende vuurwerk kwam helaas uit een hele andere hoek.

Wie gedacht had dat de vrijdag een absolute rustdag zou worden, kwam bedrogen uit. Na een polonaise voor het ontbijt werd opnieuw koers gezet richting dorp. Dit keer weer per auto, met achterin de fietsen van onze kopman en de bergkoning. De twijfel had het definitief gewonnen; er moest nog gauw een groter tandwiel gestoken worden. Gelukkig kwam het Pollentier-consumentenpanel er nog net op tijd achter dat dat bij de ene mechanieker 200 euro kost en bij de ander maar 40. Geld over dus voor nóg meer repen en gelletjes.
Langzaamaan begon de wedstrijdspanning zich meester te maken van de Pollentiers. En dus werd na wéér een heerlijke pastasalade en het prepareren van de fietsen al gauw het bed opgezocht. Dáár win je de Tour immers…

M-Day

Onze maandenlange voorbereiding betaalde zich op de wedstrijddag uit in een nagenoeg stressloze start. Als getrainde toerrijders, propten we ogenschijnlijk moeiteloos de noodzakelijke koolhydraten naar binnen en schoten we in ons speciaal voor deze dag gemaakte wedstrijdtenue: een maagdelijk wit, nieuw Pollentier-shirt. Prachtig!! Uiteraard wel het gebruikelijke Brabants kwartiertje van onze kopman, maar na het maken van de statiefoto’s daalden we pijlsnel af naar het begin van onze lijdensweg; de voet van de Glandon.

Wat een schitterende beklimming!! Zeker zo vroeg in de ochtend met de eerste zonnestralen die een prachtige dag aankondigden. Onze beul had er weinig oog voor en demarreerde van kop af. We hebben hem boven pas weer gezien. De bergkoning en de voorzitter pedaleerden ondertussen rustig naar boven, genietend van de prachtige omgeving. Er werd zelfs even halt gehouden bij het stuwmeer om te genieten van het magnifieke uitzicht.
Minder fortuinlijk verging het onze kopman. Helaas moest hij al vrij snel van de fiets om zijn pijnlijke rug te laten behandelen. De wegkapitein begeleidde hem kameraadschappelijk, maar moest tot zijn spijt ook concluderen dat dit er niet goed uitzag.

Na wat schapen geteld te hebben, werd de afdaling van de Glandon ingezet. Dat dat iets te snel ging voor onze kopman waren we inmiddels gewend. Of was er meer aan de hand? Het duurde deze keer nóg langer dan normaal.
Het weer zat gelukkig enorm mee. In de oversteek van Glandon naar Télégraphe hadden we een lekker windje in de rug. Bovendien konden we optimaal profiteren van het kopwerk van onze tijdelijke ploegleider. Eenmaal aangekomen aan de voet van de tweede col moest er toch even naar de schijfremmen van onze kopman gekeken worden. Althans, wat er nog van over was. De afdalingen van de afgelopen dagen hadden hun tol geëist. Hier moest opnieuw een mechanieker aan te pas komen. Helaas was de dichtstbijzijnde fietsenmaker gesloten, dus werd de weg naar boven maar ingezet zónder remblokken. Omhoog heb je die immers niet nodig.
Aan doorzettingsvermogen geen enkel gebrek bij onze kopman. Aan geluk deze keer wel. Want eenmaal boven bleek de pijn in zijn rug niet langer draaglijk. Er zat niets anders op dan het rugnummer in te leveren. Abandon!

Galibier

Een enorme tegenvaller natuurlijk die we echt even moesten verwerken. Maar ook de Marmotte wacht op niemand. De vier overgebleven Pollentier-gladiatoren gingen verder. De Galibier wachtte.
Op deze alpenreus werd snel duidelijk wie de afgelopen maanden de meeste trainingsarbeid verricht hadden. De wegkapitein zette aan en de beul volgde. Een mooi gevecht ontspon zich. Er werden tandjes bijgeschakeld, gelijk Hinault en Lemond in hun beste tijd. Totdat de beul vlak voor de top moest buigen en de wegkapitein geheel terecht zegevierend boven kwam.
Ver daarachter pedaleerde de voorzitter in eigen tempo verder – in het gelukkige gezelschap van zijn kompaan, de bergkoning, die zijn eigen prestatie geheel vrijwillig, belangeloos en kameraadschappelijk naar de achtergrond schoof. Hier werden mooie herinneringen opgehaald én gemaakt!
Even leek ook de rug van de voorzitter roet in het eten te gooien, maar een krachtige massage van de ploegleider en een onverklaarbaar poedertje maakten dat de weg naar de top gelukkig vervolgd kon worden.

21 bochten

Gelukkig gaat een groot gedeelte van de Marmotte ook naar beneden. Via de lange afdaling van de Col de Lautaret – helaas met veel tegenwind waardoor echte topsnelheden niet gehaald konden worden – kwamen we al gauw aan bij de laatste berg van de dag: Alpe d’Huez, HC. De kopgroep had inmiddels een aardige voorsprong opgebouwd zodat zij als eerste aan de 21 bochten konden beginnen. Slechts 14 kilometer verder lag de eeuwige roem. Het bleek goed te doen voor de wegkapitein en de beul. Na een mooie inspanning kwamen ze aan bij het groene busje en konden ze voldaan afbuigen naar de finishlijn. Gehaald!!

Minder gemakkelijk verging het onze bergkoning. Het moet ongeveer bij bocht 12 zijn geweest dat hij spijt begon te krijgen van het feit dat hij de in de afdaling herstelde voorzitter overgehaald had toch maar aan de slotklim te beginnen. Het bekende geklaag begon weer. Deze keer over steile stukken en zere knieën. Er waren nog 8 lange kilometers te gaan.
Helaas werd de berg van al dat geklaag niet vlakker en dus besloot ook onze voorzitter na enig aandringen uiteindelijk maar gewoon door te rijden naar boven. Moe maar voldaan werd de laatste kilometer afgelegd en bij het Palais des Sports werd de zege uitbundig gevierd. Het zat erop. Wat een enorme prestatie!!

 

We genieten nog dagelijks van deze geweldige week. Met vijf vrienden in een huis – het schetenparadijs – en alleen maar aan fietsen denken. Prachtige beklimmingen, mooie afdalingen. Vriendschap en saamhorigheid. We zijn compleet in de watten gelegd door Ester en Robert van Tour de Vacance, zonder wie we de tocht never nooit hadden volbracht, en hun cateraars. En we hebben een prachtige Marmotte gereden. Die weliswaar zwaar was (al kwam het aardig overeen met hoe we het ons hadden voorgesteld), maar waar we ook volop van genoten hebben. De tocht van ons leven. Tot nu toe. Op naar de volgende uitdaging!

 

 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Over de auteur

Fietsen is Wil met de paplepel ingegeven. Zijn ouders hadden namelijk geen rijbewijs. Niet dat Wil daar nou een meedogenloze wielrenner door geworden is. Integendeel, het heeft geresulteerd in een ambitieloze loopbaan die even snel eindigde als hij begon, in de straten rondom zijn ouderlijk huis waar hij op zijn kinder-Peugeootje de knechtenrol – toen al – van idool Johan van der Velde verkoos boven die van kopman Zoetemelk. Tegenwoordig zoekt hij al snel een plekje in de bus op en elk jaar hangt hij wel een keer zijn fiets in de wilgen om 'm er vervolgens weer onder protest uit te halen voor een nieuwe uitdaging. Wil is geestelijk vader van alle grafische Pollentier-uitingen.

1 Comment so far

  1. Mooi verslag! Jammer dat jullie kopman moest opgeven, dat moet wel even een tegenvaller zijn geweest voor iedereen. Maar inderdaad, de Marmotte wacht niet en de Galibier biedt afleiding genoeg. Blij te lezen dat ik niet de enige was die het zwaar had op de Alpe d’Huez! Ik miste mijn wielerman om tegenaan te klagen. Jullie hadden elkaar en hebben samen een geweldige dag beleefd. En inderdaad, de verzorging door Tour de Vacance is geweldig, vind ik ook. Mochten jullie het leuk vinden, dit is mijn verslag van de Marmotte, ook via Tour de Vacance: http://www.zijwielrent.nl/marmotte-buigen-breken-op-galibier-en-alpe-dhuez/ Nog veel gezamenlijk fietsplezier en bijzondere herinneringen gewenst! Groetjes Janneke

Reageer:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *