Klaar voor!

Aan de vooravond van onze tocht der tochten hebben we weer een nieuw gespreksonderwerp. Nadat de discussie over ‘sfèèfremmûh’ door onze professionele collega’s vakkundig is gesmoord, hebben we het in het Pollentier-peloton nu ineens over een typisch mannending: grootte.
Sommigen van ons bleken ineens niet meer zo zeker van hun zaakje en besloten voor een maatje groter te gaan. Dat zette anderen aan het twijfelen of die van hun wel groot genoeg was. Eén van ons meende prima te kunnen presteren met zijn ‘normale’, overwoog toch een grotere, maar bleek uiteindelijk de kleinste van ons allemaal te hebben.

Voor de meelezende dames: het gaat over tandwielen.
Nadat onze wegkapitein het spreekwoordelijke lont in het kruidvat gooide door in het geheim een groter achtertandwiel te laten monteren (“maar mijn kleine vóór is groter dan die van jullie”), sloeg de twijfel in de Pollentier-gelederen toe. Bij de voorzitter sloeg de eeuwige twijfel zelfs om in wanhoop, zodat hij zich genoodzaakt zag het slechte voorbeeld maar te volgen. De schèèfremmers hielden zich rustig; zij hadden immers als zo’n groot ding achter – hoewel aan de verkeerde kant. Maar onze bergkoning spande toch wel de kroon. Enkele Voerstreek-heuvels bleken toch best pittig voor zijn ’28’. Dus toch ook maar een 32..??? Gelukkig verloste onze topmechanieker (“Kom jèah nãw ook al voor een lichtere versnelling?”) hem uit zijn lijden: hij bleek al die tijd gewoon met een 25 te rijden. De enige echte kerel onder ons dus. Wat dàt betreft tenminste. Nu zijn bochtenwerk nog…

Godzijdank kan onze Beul ook nog steeds deelnemen aan deze soms hilarische discussies. In zijn niet aflatende drang naar het maken van trainingskilometers werd een klein moment van onoplettendheid hem bijna fataal. Wij Pollentiers hebben toch al een hekel alles wat zich ondersteund voortbeweegt, maar als een stinkende kutbrommer in alle vroegte, aan de verkeerde kant van het fietspad rijdend, ónze beul ondersteboven botst, hebben we daar natuurlijk geen goed woord voor over. Gelukkig hebben beiden het er goed vanaf gebracht. Balans: één leven ingeleverd en een noodzakelijke nieuwe Sensa.
Mét Di2!! Jawel, ook het elektronisch schakelen heeft zijn intrede gedaan in het Pollentier-peloton! Benieuwd wat dat weer op gaat leveren. Benieuwd ook naar de voorrijkosten van de technische dienst van de Harense Smid als halverwege de beklimming van de Galibier de hoogwaardige techniek van zo’n nieuwerwets systeem toch iets te ingewikkeld blijkt te zijn voor ons amateurfietsers.

Tot slot van deze voorbereiding willen we niet onopgemerkt laten dat ook romantiek de Pollentiers niet vreemd is. Liefdevol hebben we onze intensieve trainingssessies afgesloten, met groepshug, knuffelsessies en openbare liefdesverklaringen:

Het is weer aan tussen de heren coureurs van @Pollentier_NL Zo’n groepshug doet wonderen. Bijna verliefd – @theon1896

Kortom… we zijn er nu echt klaar voor!
Komende dinsdag vertrekken we voor een weekje naar de Alpen waar we zaterdag 16 juli de (alternatieve) Marmotte gaan rijden. We hebben er veel voor gedaan – niet alles voor gelaten – en verkeren in de vorm van ons leven. Het moet lukken!!

Steun en volg ons…!

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Over de auteur

Fietsen is Wil met de paplepel ingegeven. Zijn ouders hadden namelijk geen rijbewijs. Niet dat Wil daar nou een meedogenloze wielrenner door geworden is. Integendeel, het heeft geresulteerd in een ambitieloze loopbaan die even snel eindigde als hij begon, in de straten rondom zijn ouderlijk huis waar hij op zijn kinder-Peugeootje de knechtenrol – toen al – van idool Johan van der Velde verkoos boven die van kopman Zoetemelk. Tegenwoordig zoekt hij al snel een plekje in de bus op en elk jaar hangt hij wel een keer zijn fiets in de wilgen om 'm er vervolgens weer onder protest uit te halen voor een nieuwe uitdaging. Wil is geestelijk vader van alle grafische Pollentier-uitingen.

Reageer:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *